Eric Andersen trio
Eric Andersen wie kent hem niet? Een man die wel het patent lijkt te hebben op het juiste moment op de juiste plaats te zijn in de historie van de muziek. Hij verdiende zijn sporen in Greenwich Village waar hij zij aan zij met Dylan, Dave Van Ronk en anderen op trok. Hij reisde mee met een trein die vol zat met coryfeeën door Canada (Janis Joplin, The Band enz. enz.) om op diverse plaatsen een optreden te verzorgen. Eric speelde in een film van Andy Warhol in de tijd van The Factory en dan was er nog iets met Brain Epstein, Patty Smith en Joni Mitchell. Zo kunnen we nog wel even doorgaan. Gelukkig is er een prachtige documentaire gemaakt over zijn leven getiteld; “Songpoet.” Die we bij zijn vorige optreden hebben vertoond. In the Woods heeft een lange geschiedenis met Eric en we zijn blij een plaatsje in zijn drukke agenda te hebben kunnen krijgen. Eric blijft ondanks zijn leeftijd zeer actief met projecten over Lord Byron Heinrich Boll, Camus, Rimbaud en de diverse “beatpoets”. En zijn nieuwe album Dance of Love & Death is weer een klassieker zoals we van hem gewend zijn.
Deze keer presenteert hij zijn trio bestaande uit naast Eric, Paolo Ercoli (guitar, dobro) Inge Andersen (harmony vocals)
"Andersen is the most elegant of singers. He is powered by the singular mix of irony and high romanticism that fuels his classic work." Paul Evans,Rolling Stone Magazine
Veterans Day
Veteranen verdienen ons respect of ze nu hun leven hebben gewaagd of met hun kunst een bijdrage hebben geleverd aan in dit geval de canon van de moderne muziek. Niet een kwestie van echt je leven wagen, maar het vraagt wel om doorzettingsvermogen en commitment. Om zo lang in de business te blijven is niet vanzelfsprekend. Velen zijn niet oud geworden en anderen zijn opgebrand en verdwenen in de vergetelheid. Sommige muzikanten zeggen het werkt verslavend. Naast dat je in contact staat met mensen is de uitwisseling van mooie momenten met het publiek een ervaring die moeilijk te omschrijven is. En voor ons allen voorwaarde om het leven aangenaam te houden. Ook op hogere leeftijd is de bron van creativiteit te kunnen blijven aanzwengelen met een zekere urgentie van levensbelang. Eric is één van die overlevers die naast zijn eigen inzet ook het geluk heeft gehad om dat te kunnen blijven ervaren. Maar ook Eric is ondanks zijn ‘lucky streak’ niet ongevoelig voor de onverbiddelijke tijdelijkheid van het leven. We ontvingen Eric vier jaar geleden voor het laatst op ons podium. (De vorige keer vertoonde we een documentaire over zijn leven gemaakt door de tv-zender PBS USA, aangevuld met een live- optreden). En Eric was wat strammer geworden en niet alles ging helemaal goed. Maar ja hoe belangrijk is dat als je geschiedenis aan het werk kunt zien en je te realiseren hoeveel decennia hij overlapt met zijn werk. Hij trakteerde ons op twee lange sets die de gebruikelijke vijfenveertig minuten ruim over schreden. Hetgeen rijkelijk beloond werd met een staande ovatie.
Eric heeft ook een goede neus voor muzikanten en deze keer had hij Paolo Ercoli aan zijn zijde. Deze had hij leren kennen op een toer in Italië. Wij hadden Paolo al eerder ontmoet aan de zijde van Tim Grimm. Deze Italiaanse ‘stringwizard’ leverde zowel op Dobro als Mandoline een belangrijke bijdrage aan de klankkleur van deze avond. Van heel subtiel en intiem tot aan snerpend tot in de botten in een lekker blues nummer van Eric. Na een dag rehearsals en een optreden is het soms hard werken om de uitstapjes van Eric te volgen en dat deed hij met verve. Tijdens de maaltijd haalden we goede herinneringen op en vertelde hij nog te veel mensen te ontmoeten die de dobro niet kenden. Hij voelde zich thuis in de rol van ambassadeur van de dobro. Om zijn moeder te overtuigen dat hij echt voor een geanimeerd publiek speelde, maakte hij wat foto’s van juichend publiek. Een andere belangrijke factor is eega en muze Inge Andersen die met haar prachtige stem menige song van een extra dimensie voor zag. Tevens zorgde zij voor de logistiek op het podium. Eric vertelde ons, nog steeds heel blij met haar te zijn, geen slechte zet een week voor Valentijnsdag.
De gespeelde songs waren een mengeling van nieuw werk onder andere Dance of Love and Death, een nog niet eerder gespeeld nummer Crime Scenes en klassiek werk als Thirsty Boots, Blue River die hij ooit speelde met Joni Mitchell. En Violets Of Dawn werd geïntroduceerd met een verhaal over Ricky Nelson en hoe ze samen op de LSD een bijzondere avond hadden gehad. Hoe ze thuis waren gekomen bleef een raadsel. Eric rondde dit verhaal af met de opmerking dat hij eigenlijk nooit veel had op gehad met de psychedelische beweging. Eric was niet zo spraakzaam deze keer, maar liet ons weten dat hij vol afschuw keek naar zijn land van herkomst en blij was in Nederland te wonen. Hij riep ons op To Stand Up and Resist .
Na een warm afscheid en een bord eten, Eric eet niet voor een optreden, verdween hij in de Leusdense nacht op weg naar een volgende show. De gedachte overvalt je dan; Hoe vaak in zijn leven zal hij moe, bezweet en voldaan een zaal hebben verlaten op weg naar de volgende. Is het een Dance of Love and Death?
1:Baby, I’m Lonesome
2:Foghorn
3:Violets of Dawn
4:Inevitable
5:Troubled Angel
6:Belgian Bar
7:Crime Scenes
8:Wind and Sand
9:True Colors
1:Dusty Box Car Wall
2:Dance of Love and Death
3:Salt on Your Skin
4:Broken Bone Blues
5:Blue River
6:Every Once in a While
7:After This Life
8:Thirsty Boots
9:Stand Up and Resist
All songs written by: Eric Andersen
Eric Andersen: Vocals, Acoustic Guitar, Piano, Harmonica
Inge Andersen: Harmony Vocals, Backing Vocals
Paolo Ercoli: Dobro, Mandoline